A. Karim Lessy

Eind jaren zeventig dook ik dieper in de kunst en greep ik voor het eerst naar het penseel. Het voelde alsof ik eindelijk thuiskwam in een wereld die ik al lang in mij droeg.

Toen ik in 1962 samen met mijn broer Ismael – nu helaas niet meer onder ons – werd geportretteerd door kunstschilder Dick Koopmans in zijn Friese atelier in Balk, ontwaakte iets in mij. De geur van verf, de stilte tussen de streken, de manier waarop hij de wereld op het doek liet herrijzen: het raakte mij tot in mijn ziel. Ik wist het toen al: dit is wat ik wil worden. En toch zou het nog decennia duren voordat ik zelf de moed vond om te beginnen. Pas op latere leeftijd, als autodidact, durfde ik het aan.

Mijn inspiratie put ik uit de poëzie van mystici, woorden die fluisteren wat ik voel maar niet altijd kan zeggen.

 

Zoals Mohammed Iqbal (1875–1938) schreef:

“Jij hebt de nacht gemaakt, ik heb de lamp gemaakt.
Jij hebt klei gemaakt, ik heb de beker gemaakt.
Jij hebt het bos, de berg en de woestijn gecreëerd;
Ik maakte de wandeling, de tuin, de boomgaard.”

 

Nu, jaren later, zijn het aquarellen die ik maak. De natuur is mijn onderwerp, mijn leermeester, mijn stille gesprekspartner. In elk blad, elke lucht, elke schaduw zoek ik naar datzelfde mysterie dat mij als jongen al trof in het atelier van Koopmans.

​

​

​

​

​

​

                                                                                                                                                                                                                           

 

​

​

 charcoal on paper      Dick Koopmans 1962

​​